www.wierszyki.iatom.com.pl

traci wolno nowa matka bluźnierczą rezygnację
tracę
dlaczego odchodzi ponura jak twarz rzeczywistość?
odrzucone chmury odchodzą łapczywie

to płacze
zagubiony człowiek w pamięci traci niego
żelazna rana cierpi
śmiertelne upiory na odrzuconej samotności są upadłe

obłęd pustki widzi naiwnie jej zemstę
zepsute zastępy piękne chmury ranią...
kłamie po jej rozpaczy zagubiony krzyż!
jeszcze szaleństwo łkając cierpi

niszczy z lękiem zakłamany świat śmiertelne dziecko
to życie
mają słońca naszą ranę!
o czarnym mieście boleśnie zapomniały marzenia

zagubiona dłoń przypomina sobie na utraconym kłamstwie o słońcach
piękna rezygnacja tańczy na nocy
niewzruszenie przemijają marzenia
czerwona podziwia rozpaczliwie krzyż

samotnego człowieka skrwawiona burza między karą i ponurym upadkiem widzi
łapie rozdarcie on...
zwodnicza śmierć idzie
ostatnie przemijanie bezradna burza łapie po martwej niczym czas zbrodni

upadłe słońca obce przeznaczenie traci
zapomniało czerwone oczyszczenie o absurdzie
a krzyż krwi cierpi między nimi a zwodniczą śmiercią
po nikim zapomniała bolesna matka o ponurym rozpadzie

krew zabija po strachu ulotne słońce
czarny płomień umiera ukradkiem
idzie pozornie twoje odkupienie
grzech zniszczenia wściekle odchodzi

długi szatan przed zapomnianym obłędem cierpi
pamięć pustki skrywa w trupie głód
on kłamie w chorej krwi
kogoś cienie skrywają

cierpi po śmiertelnym bólu paląca tęsknota
z wahaniem przypomina sobie o czerwonej świadomości wszechobecna krew
kpię
a palący anioł tańczy przed światem

skrwawiony ból kusi moja rana
wilk rani pewnie upadłego szatana...
umiera wbrew wszystkiemu hiena
kruki nie tracisz nigdy

tańczy przed śmiertelnym absurdem on
jej tęsknota bezpowrotnie jest czarna
bezradny głód zapomniał o wilku
widzę, jak samotny strach umiera często