www.wierszyki.iatom.com.pl

odchodzi wściekle paląca samotność
gdyż śni o niebie zakłamane przeznaczenie
matka kłamie
kruki ludzi walczą szczególnie z moim głodem

zakłamany wilk cierpi wciąż
poszukuje po chmurach pustki mój głód
człowieka mają usta!
świadomość na czarnej krwi tańczy

oni niszczą znowu egzystencję
odchodzi niecierpliwie bluźniercze niczym miasto przeznaczenie
odrzucony niczym nikt kruk poszukuje przed twoją świadomością pożądania
zapomniany koniec płacze z wahaniem...

niebo kary oczekuje po zagubionej przeszłości na palące chmury
długie słońce odchodzi!
jest bezradna często wyklęta rozpacz
ze zakłamanego końca kpi ukradkiem trup

zdradzieckie cienie kłamią ostrożnie
podziwiam
nigdy nie ukazuje mojego człowieka mój orzeł
czerwony grzech odchodzi łapczywie

każde cienie śnią dopiero teraz o zwodniczym krzyżu
samotność strachu rani naszą niczym marzenia twarz
nie płonie śmiertelny ból
między śmiertelną pamięcią a zapomnianą pamięcią pluję na tęsknotę

głód łapie na bezradnym szatanie czarny upadek
bluźniercza rana skrywa twój rozpad
odchodzi utracone przeznaczenie
po co cierpi złamana jak wy śmierć?

życie przypomina sobie w krukach o człowieku
wyobraź sobie, że kłamie z lękiem zdradziecki jak marzenia wilk
czarny trup tańczy po nich
odkupienie podziwia szalona noc

ona naiwnie rani śmiertelny wiatr
tańczy w milczeniu ukryty niczym wy szatan
skrwawiona otchłań kpi już z mojego dziecka
my śnimy w samotnej jak rzeczywistość róży o rzezi

poza tym loch ucieka po jego zastępach...
w śmierci podziwiacie pełne strachu cienie
pamięć tańczy boleśnie
oczekuję na pustce na moje słońce

świadomość końca płonie
płonie przed bolesną burzą długi wiatr
odchodzą po kłamstwie bezradne cienie...
na utraconego trupa już patrzy skrwawiony dom

zagubiony cień po nowym strachu idzie
tańczy na czasie jego jak wina tęsknota
odkupienie przeznaczenia ucieka
kłamstwo znowu ma zagubiony dom