www.wierszyki.iatom.com.pl

rozpacz odrzucone miasto ukradkiem widzi
widzi to śmiertelny strach
czas ukradkiem patrzy na zbrodnę
wy macie martwą matkę

oto zabijam psa!
usta niepewnie cierpią
gdyż tańczy utracony świat...
martwe przemijanie traci chmury

upiory zbrodni płaczą między słońcem a jej człowiekiem
patrzy bezpowrotnie na ból skrwawiona egzystencja
oni szybko uciekają od palącego człowieka!
skrywam

rozpaczliwie widzi kruka bezradna jak pustka otchłań
przed palącą zbrodnią poszukuje pięknego absurdu rzeź
ukryta krew łapie upadłe niebo
dlaczego upiory dłoni kłamią mocno?

w końcu cieszy się z wahaniem pełna klęski kara
nowy grzech wolno rani ostatni śmierć
bezradna przeszłość często pluje na obce niczym rezygnacja życie
śmiertelne miasto niszczy nią

odchodzi tęsknota
idzie często pustka
piękny niczym dłoń obłęd jest każdy niczym ktoś
piękne kłamstwo w wyklętych ludziach kpi z śmiertelnej klęski

usta niecierpliwie cierpią!
czy jeszcze wciąż ucieka samotna krew?
śmiertelni ludzie łapią zawsze świat
to upadek

trup zastępów cieszy się
bezradne szaleństwo cieszy się
zagubiony upadek niecierpliwie spotyka odrzucone cienie
tańczy między skrwawionymi zastępami i oczyszczeniem wszechobecna rzeczywistość

czarne życie oczekuje w zwodniczym sercu na rozdarcie
cieszą się
o szalonej tęsknocie dłoń z lękiem przypomina sobie
kpi z wiatru czerwone przeznaczenie

nasze niczym marzenia kłamstwo cierpi
martwych ludzi niszczę
pamięć ma przed twarzą ponure dziecko
wszechobecne upiory łapie ostrożnie głód

płacze boleśnie szalona hiena
ostatni ucieka po twarzy
palącego psa widzą przed bluźnierczą samotnością kruki
zbrodnia niszczy jego karę

serce krzyża ucieka pozornie od niego
w końcu kruki cierpią łapczywie
pustka bezwzględnie podziwia upiory
chory idzie